Πρόσεχε- Σταύρος Νταντούς

άκου με

ψάξε μέσα στην καρδιά σου

μέσα εκεί κρύβονται τα μυστικά σου

άκου με

ρόδα είναι και γυρίζει 

πρόσεχε τη ζωή μην χαραμίζεις...

άκου με

ψάξε μέσα στην καρδιά σου

μέσα εκεί κρύβονται τα μυστικά

που είναι σε όλους μας γνωστά

αλλά πολύ βαθιά κρυμμένα

σπάστε σας λέω τα δεσμά

και μην φοβάστε πια κανένα..

Our Fairytale.

Ήθελα να σε δω.. μόνο αυτό.

Γιατί.......................................... 

είμαι...

πριγκίπισσα στο παραμύθι μου

που το χτίζω εγώ μέρα με τη μέρα

δίνοντας αξία στη ζωή μου,

γεμίζοντας χρώμα τις μουντές ώρες.

και εσύ ο πρίγκιπας μου,

σκοτώνεις με το σπαθί σου όλες μου τις ανασφάλειες

προστατεύοντας αυτό που ζούμε,

με ανασταίνεις με κάθε σου φιλί

χαρίζοντας μου ότι πολυτιμότερο έχω.

Μαζί καταφέρνουμε να μετατρέψουμε το παραμύθι στην πιο τρυφερή πραγματικότητα.

Τα "Μη"

έπρεπε να στο είχα πει νωρίτερα.

έπρεπε να πω το ΣΑΓΑΠΩ την ώρα που καθόμασταν και μιλάγαμε. στη σχολή, στο λεωφορείο..

την ώρα που με πείραζες.. την κάθε στιγμή που το ένιωθα.

δεν έπρεπε να διστάσω.

αλλά κάθε φορά που αισθανόμουν έτοιμη ένα "ΜΗ" εμφανιζόταν ξαφνικά και κόλλαγα.

και δεν μίλαγα.

και στη συνέχεια πολλά "μη" μου έκοβαν το δρόμο προς εσένα.

με τράβαγαν πίσω πεισματικά.

δεν με άφηναν να σε πλησιάσω παραπάνω.

με φόβιζαν τρομαχτικά.

με απωθούσαν από σένα τόσο εύκολα.

δεν τα πολεμούσα, παρότι με ενοχλούσαν.

δεν έκανα το παραμικρό για να τα διώξω μακριά.

απαθής τα άφηνα να σε απομακρύνουν όλο και περισσότερο.

τα άφηνα και πονούσα.

Τί ήλιθια Θεέ μου!

πόσο μικρή ήμουν..

πόσο τρομαγμένη....

Λόγια σιωπής 3.

Blame me..

for only one thing:

that I love you.

10..

10 ψυχωσεις,ιδεοψυχαναγκαστικες διαταραχες με προσκάλεσε η fei να πω.. 

μικρoδιαταραχούλες είναι.. τίποτα το ανησυχητικό.. i wish!

Λοιπόν έχουμε και λέμε:

1. Από το δημοτικό μπερδεύω το β με το δ. Ευτυχώς το παθαίνω μόνο όταν γράφω.. Έτσι, όταν θέλω να γράψω μία λέξη με β ή δ σκέφτομαι βάτραχος και δαχτυλίδι και όποιο μου ακούγεται πιο κοντά.. αυτό είναι!

2. Πάντα άμα είναι να πέσω για ύπνο, οποιαδήποτε ώρα, λέω καληνύχτα και ας είναι και μεσημεράκι κατακαλόκαιρου.

3. Μπερδεύω φυσικά και εγώ το δεξί με το αριστερό. Στο στίβο για να το ξεπεράσουμε, εγώ και τα άλλα παιδία που είμασταν ανεπήδευτοι μαθήσεως σ' αυτό το θέμα, ο προπονητής μας έλεγε σκόρδο-κρεμμύδι. 

Περιττό να αναφέρω ότι εγώ πάλι μπέρδευα ποιο ήταν το σκόρδο και ποιό το κρεμμύδι..

4. Τρώω τα πάντα εκτός από αυτήν την απάισια χαλασμένη φετά, το ροκφόρ.. Ακόμα και η μυρωδία αυτού του τυριού μου φέρνει ανακατοσούρα.

5. Κυρίως μετά από μια κουραστική μέρα πολύ πιθανόν να με πιάσει μια καλλιτεχνική μανία απίστευτη..και τότε δεν με σταματάει σχεδόν τίποτα. Θα ζωγραφίσω, θα φτιάξω κοσμήματα.. 

οτιδήποτε μου κατέβει! Επίσης αυτό θα με πιάσει stadar εν καιρό εξεταστικής.. Αν δεν με πιάσει τότε όλοι ξέρουν ότι δεν διαβάζω αρκετά.

6. Δεν έχω κλάψει ποτέ μπροστά σε κόσμο εκτός των γονιών μου. Προτιμώ να κλαίω μόνη μου και να μην το παίρνει χαμπάρι κανείς.

7. Όταν μαγειρεύω θέλω να μην είναι κανένας άλλος στην κουζίνα.. Αυτό είναι ψιλοκολληματάκι το παραδέχομαι..

8. Είμαι πάντα νωρίτερα στα ραντεβού γιατί δεν θέλω να στήνω τους άλλους. Καλύτερο να αργούν αυτοί και ας περιμένω..

9. Έχω ένα απαίσιο συναίσθημα άμα πάρω κάποιον τηλέφωνο και κοιμάται και καταλάθος τον ξυπνήσω.Ίσως γιατί εγώ ξυπνάω με το παραμικρό και μετά μου είναι δύσκολο να ξανακοιμηθώ.. αλλά και αυτό ψυχοκάτι είναι..

10. Γελάω, αγαπάω, λατρεύω, εμπιστεύομαι, σέβομαι, δίνομαι, μισώ, θέλω, νοιάζομαι πολύ ή καθόλου.. μέση οδός γι'αυτά τα ρήματα δεν έχω..

Αυτά... προσκαλώ και εγώ με τη σειρά μου:

ολα θα πανε καλα

cotton

Christine, the Elf

ένδειξη ζωής

ΣΑΝ

chrisa

She

ΑΝΤ' ΑΥΤΟΥ

Βασιλική

Το ΡΟΖ ΣΥΝΝΕΦΑΚΙ μου.

Είχες πει ότι ζω στο ροζ συννεφάκι μου!

Τα "τρανταχτά" επιχειρήματά σου ότι δεν βλέπω ειδήσεις και γελάω πολύ!

Κι όμως.. 

Γελάω για να ξεφύγω. Γελάω γιατί το έχω ανάγκη. Για να είμαι καλά. Όχι επειδή δεν βλέπω τι συμβαίνει στον κόσμο. Μακάρι να μην έβλεπα.

Έχω ζήσει πόνο, θλίψη, στεναχώρια..

Το ξέρω ότι είμαι τυχερή γιατί ζω σε μια ωραία γειτονία, έχω ταξιδέψει σε πολλά μέρη, έχω μια οικογένεια που με αγαπάει, σπουδάζω σε μία καλή σχολή, έχω φίλους που με στηρίζουν....

Όμως κάθε μέρα βλέπω εικόνες.

Έρχομαι αντιμέτωπη με ποικίλες καταστάσεις, χωρίς να ανοίγω την τηλεόραση.

Πριν λίγες βδομάδες γύρναγα με το λεωφορείο. Σε μία στάση ήταν ένας τύπος, φαινόταν ζητίανος, ο οποίος ήταν σκυμμένος λες και κάτι έψαχνε. Τον παρατηρούσα από το τζάμι όσο είχε σταματήσει το λεωφορείο. Τελικά, αυτό που έψαχνε ήταν τσιγάρο!! Μάζευε τα σβησμένα τσιγάρα και τα άναβε για να κάνει έστω και μία τζούρα. Η εικόνα με είχε συγκλονίσει.. Τώρα ξέρω να απαντήσω στο τι είναι πραγματική φτώχεια. 

Άμα θέλει κανείς να δει τι συμβαίνει στον κόσμο δεν έχει να κάνει τίποτα περισσότερο από το να κάνει μια βόλτα με το λεωφορείο. Να περπατήσει στα σοκάκια της Αθήνας. Να καθήσει σε ένα παγκάκι και να παρατηρήσει για λίγο τους περαστικούς. 

Δεν μου έχει μάθει η τηλεόραση τη ζωή. Δεν βλέπω ειδήσεις όχι γιατί τις βαριέμαι ούτε γιατί αδιαφορώ. Προτιμώ να βγω έξω. Προτιμώ να πάω ένα θέατρο.

Και το ροζ συννεφάκι τελικά είναι κάτι τελίως διαφορετικό από αυτό που εσύ προσπαθούσες να μου ορίσεις... τουλάχιστον κάτι πιο ρεαλιστικό..