Δεν έχω κουμπί !

Και ξαφνικά γίνεσαι άλλος.
Αλλάζεις συμπεριφορά.
Λες ότι δεν λέω γλυκόλογα όταν μου λες να στα πω.
Δεν καταλαβαίνεις ότι όταν μου λές να σου τα πω κομπλάρω και μούγκα.
Πες από αντίδραση.
Πες ακόμα και από εγωισμό.
Πες ότι θες.
Εγώ δεν μπορώ να μιλήσω όταν μου το επιβάλλουν.
Δεν μπορώ.
Μακάρι να μου πάταγες ένα κουμπί και εγώ να σου έλεγα ότι ήθελες να ακούσεις.
Αλλά δεν έχω On-Off.
Κρίμα.
Έχω μονάχα ψυχή.
Συναισθήματα για σένα.
Κανένα κουμπί.
Όταν αισθάνομαι σου μιλάω, σου δείχνω πως νιώθω, τι είμαι για σένα και τι είσαι για μένα.
Μόνο όμως όταν αυτά ειναι αληθινά.
Όταν δεν μου βγαίνει δεν μπορώ.
Και εσύ υπολογίζεις μόνο τις στιγμές που μου το επιβάλλεις.
Οι υπόλοιπες δεν μετρούν.
Αυτές τις στιγμές που είναι οι πιο αυθόρμητες και ειλικρινείς, εσύ απλά τις απορρίπτεις.
Είναι δυνατόν?
Δηλαδή θες να υποκρίνομαι και να μιλάω αβέρτα για να δείχνω ότι νοιάζομαι για να σου δίνω υπόσταση, για να νιώθεις ότι υπάρχεις.
Μα δεν ξέρω να αγαπώ με λόγια.
Και δεν θέλω να μάθω κιόλας να αγαπώ με λόγια.
Μην με πιέζεις άλλο.
Θέλω να σε κάνω ευτυχισμένο.
Θέλω να είσαι καλά.
Αλλά και εγώ θέλω να είμαι ο εαυτός μου.
Δεν θα προσπαθήσω να αλλάξω.
Δεν θα μιλάω περισσότερο απλά γιατι εσύ πιστεύεις ότι έτσι θα σου δίνω αξία.
Ότι λέω θα το λέω όχι για να το πώ αλλά γιατί θεωρώ οτι πρέπει να το ακούσεις.
Μπορεί να μην είναι η "σωστή" ώρα, το "σωστό" μέρος, ο "σωστός" τρόπος για να πω αυτά που έχω μέσα μου, αλλά...
αλλά προτιμώ να τα πω .
Και το κυριότερο να τα πω μόνη μου, τελίως απρόβλεπτα.