Και να 'μαι

πάλι εδώ.. 

μέσα στη ζεστή αγκαλιά σου..

να μην θέλω τίποτα άλλο. 

να μην υπάρχω για κάτι άλλο.

να καθόμαστε..

εγώ να κοιτάω τον ουρανό και να σου λέω έλα να δούμε τα αστέρια 

και εσύ να μου λες εγώ θα τα δω μέσα από τα μάτια σου.

μου ΄λειψες όσο δεν μπορούσα να φανταστώ.

δεν ξαναφεύγω, δεν πάω πουθενά χωρίς εσένα.

δεν υπάρχει πια για 'μένα το "θα πάω".. υπάρχει το "θα πάμε".

δεν υπάρχει το εγώ.. μόνο το εμείς.

Our Fairytale.

Ήθελα να σε δω.. μόνο αυτό.

Γιατί.......................................... 

είμαι...

πριγκίπισσα στο παραμύθι μου

που το χτίζω εγώ μέρα με τη μέρα

δίνοντας αξία στη ζωή μου,

γεμίζοντας χρώμα τις μουντές ώρες.

και εσύ ο πρίγκιπας μου,

σκοτώνεις με το σπαθί σου όλες μου τις ανασφάλειες

προστατεύοντας αυτό που ζούμε,

με ανασταίνεις με κάθε σου φιλί

χαρίζοντας μου ότι πολυτιμότερο έχω.

Μαζί καταφέρνουμε να μετατρέψουμε το παραμύθι στην πιο τρυφερή πραγματικότητα.

Searching..

ψάχνω μια λέξη.

ή ένα συνδυασμό λέξεων.

που να είναι πιο "δυνατές" από το σ'αγαπώ.

"σε λατρεύω?"

μπααα//

ξέρω ότι δεν έχει σημασία να το λες άμα δεν το δείχνεις και με τις πράξεις σου.

ξέρω ότι είναι ανούσιο να μιλάς χωρίς να επιβεβαιώνεις έμπρακτα τα λεγόμενά σου.

ξέπω ότι δεν μου ζητάς εσύ να πω τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

όμως θέλω να βρω αυτή τη λέξη που θα σου τη λέω και θα σημαίνει τα πάντα που νιώθω.

το σ'αγαπώ μου φαίνεται λίγο.

ίσως γιατί το έχω ξαναπεί.

ίσως γιατί το λέμε πολύ μαζί.

και να φανταστείς δυσκολευόμουν να τολμήσω να το πω.

μικρή  θεωρούσα πως πρέπει να μεγαλώσω πολυ για να βρω τον "πρίγκιπα".

φάνταζε  σαν κάτι τόσο μακρινό και άπιαστο.

τώρα δεν αισθάνομαι ότι μεγάλωσα.

αισθάνομαι ότι ήρθε η κατάλληλη στιγμή για να ειπωθεί από τα χείλη μου.

ξέρω ότι ο έρωτας δεν είναι τράπεζα να σου επιστρέφει ότι έδωσες με τόκο.

γι'αυτό δεν περιμένω να μου πεις και εσύ τα ίδια.

η καρδιά δεν μιλάει.

έτσι λένε.

και όμως...

μήπως τελικά εκεί κατοικούν καθημερινά όλες οι λέξεις που ψάχνω?

μήπως τα συναισθήματα προδίδουν όσα οι λέξεις αδυνατούν να εκφράσουν?

Η καρδιά μας.

Με έκαψες .. καταλάθος.. με το τσιγάρο.
Τραβήχτηκα απότομα. Πόνεσα.
Ύστερα από λίγο παρατήρησα το χέρι μου..
Μια κόκκινη καρδούλα!, κανονικότατη..
Στο σημείο που με έκαψες είχε γίνει καρδιά-σημάδι.
Ενθουσιάστηκα. Τρελάθηκα.
Είναι υπέροχη.
Αμέσως μου πέρασε και ο πόνος.
Χαμογελούσα..
Στην έδειξα με τόση λαχτάρα.


Όταν καθόμαστε αγκαλιά, καθώς με κρατάς έτσι σφιχτά, ακούω πάντα τον χτύπο της καρδιάς σου.
Τότε με κοιτάς και μου λες γλυκά "είναι δικιά σου".
Βρίσκομαι στην πιο δυνατή αγκαλιά και είμαι ε-υ-τ-υ-χ-ι-σ-μ-έ-ν-η.


Το κάψιμο στο χέρι δεν θέλω να φύγει ΠΟΤΈ.
Θέλω να μου θυμίζει την καρδιά σου, την καρδιά μου, την καρδιά μας..

That's how the story goes..

Είχαμε ένα κουβάρι.
Ο ένας κρατούσε τη μία άκρη και ο άλλος την άλλη.
Τραβόντας και ξεμπλέκοντας ο καθένας τη μεριά του καταλήγαμε να κρατάμε στο τέλος το ίδιο κομμάτι κλωστής.
Και αντί να πούμε είμαστε μαζί γιατί αυτο καταφέραμε, εμείς αφήναμε τα χέρια.
Παίρναμε καινούργιο κουβάρι και ξανά απο την αρχή.
Ήταν φορές που δεν έλυψε να γίνουμε κόμπος.
Έτσι πάγωσα τα συναισθήματα μου φοβούμενη τα χειρότερα.
Ένα χρόνο μετά ενώσαμε τελικά τα χέρια!
Και από κοινού δέσαμε στο κουβάρι το χαρταετό μας, τον ονομάσαμε αγάπη και τον αφήσαμε να πετάει ψηλά.. Πολύ ψηλά..

Τώρα είναι αλλιώς.

Την προηγούμενη φορά αγάπησα γιατί είχα την "υποχρέωση", κατά κάποιο τρόπο "έπρεπε".
Με έκανε να τον αγαπήσω.
Μου το "επέβαλε" με τον πιο γλυκό τρόπο.
Τώρα είναι διαφορετικά.
Τώρα αγαπάω γιατί έτσι θέλω.
Πριν ήξερα ότι κάποιος μ' αγαπάει οπότε τον αγαπάω και εγώ γιατί βρίσκεται εκεί για μένα.
Τώρα αγάπησα χωρίς να ξέρω αν μ' αγαπάς και εσύ.
Γιατί δεν σε αγάπησα επειδή μ' αγαπάς.
Σ' αγάπησα χωρίς λόγο.. έτσι απλά.
Δεν κατάλαβα ούτε καν πότε πρόλαβα να σε ερωτευτώ τόσο..
Ήμουν ερωτευμένη και πριν ναι.. με τον πόθο.
Τώρα είμαι για πρώτη φορα ερωτευμένη με το αντικείμενο του πόθου.

Από το Σάββατο σκέφτομαι για μας.
Τα λόγια σου με τσάκισαν.
Μου ζητάς να επιλέξω εγώ.
Δεν μπορώ.
Δεν γίνεται να πω εγώ το όχι.
Ένα πράγμα μισώ στις σχέσεις.
Να έχουν ημερομηνία λήξης.
Και τώρα βάζουμε εμείς ημερομηνία λήξης στη δική μας σχέση γιατί δεν υπάρχει άλλη λύση.
Μήπως τελικά είναι καλύτερα να χωρίσουμε λίγο νωρίτερα για να είναι πιο εύκολο και για τους 2?
Μα πώς μπορεί να είναι εύκολος ο χωρισμός της τόσο δυνατής αγάπης μας?
Κλείνουμε 9 μήνες σχεδόν και κάθε φορα που με φιλάς νίωθω σαν την πρώτη φορα που με φίλησες..
Τότε εκείνη την Κυριακή της άνοιξης μιά μέρα πριν τελειώσει η εξεταστική μου..
Δεν θέλω να σε χάσω.
Δεν θέλω να φύγεις.
Δεν μπορώ να σε διαγράψω.
Δεν μπορώ να παγώσω τα συναισθήματά μου για σένα αστεράκι μου!
Θα σκεφτώ κιάλλο.
Ίσως κάτι βρούμε..