Τώρα είναι αλλιώς.

Την προηγούμενη φορά αγάπησα γιατί είχα την "υποχρέωση", κατά κάποιο τρόπο "έπρεπε".
Με έκανε να τον αγαπήσω.
Μου το "επέβαλε" με τον πιο γλυκό τρόπο.
Τώρα είναι διαφορετικά.
Τώρα αγαπάω γιατί έτσι θέλω.
Πριν ήξερα ότι κάποιος μ' αγαπάει οπότε τον αγαπάω και εγώ γιατί βρίσκεται εκεί για μένα.
Τώρα αγάπησα χωρίς να ξέρω αν μ' αγαπάς και εσύ.
Γιατί δεν σε αγάπησα επειδή μ' αγαπάς.
Σ' αγάπησα χωρίς λόγο.. έτσι απλά.
Δεν κατάλαβα ούτε καν πότε πρόλαβα να σε ερωτευτώ τόσο..
Ήμουν ερωτευμένη και πριν ναι.. με τον πόθο.
Τώρα είμαι για πρώτη φορα ερωτευμένη με το αντικείμενο του πόθου.

Από το Σάββατο σκέφτομαι για μας.
Τα λόγια σου με τσάκισαν.
Μου ζητάς να επιλέξω εγώ.
Δεν μπορώ.
Δεν γίνεται να πω εγώ το όχι.
Ένα πράγμα μισώ στις σχέσεις.
Να έχουν ημερομηνία λήξης.
Και τώρα βάζουμε εμείς ημερομηνία λήξης στη δική μας σχέση γιατί δεν υπάρχει άλλη λύση.
Μήπως τελικά είναι καλύτερα να χωρίσουμε λίγο νωρίτερα για να είναι πιο εύκολο και για τους 2?
Μα πώς μπορεί να είναι εύκολος ο χωρισμός της τόσο δυνατής αγάπης μας?
Κλείνουμε 9 μήνες σχεδόν και κάθε φορα που με φιλάς νίωθω σαν την πρώτη φορα που με φίλησες..
Τότε εκείνη την Κυριακή της άνοιξης μιά μέρα πριν τελειώσει η εξεταστική μου..
Δεν θέλω να σε χάσω.
Δεν θέλω να φύγεις.
Δεν μπορώ να σε διαγράψω.
Δεν μπορώ να παγώσω τα συναισθήματά μου για σένα αστεράκι μου!
Θα σκεφτώ κιάλλο.
Ίσως κάτι βρούμε..

Σ' ακολουθώ..

Σ’ ακολουθώ, στην τσέπη σου γλιστράω
σαν διφραγκάκι τόσο δα μικρό

Σ’ ακολουθώ, και ξέρω πως χωράω

Mες το λακκάκι που ’χεις στο λαιμό

Έλα κράτησέ με, και περπάτησέ με
μες το μαγικό σου το βυθό
Πάρε με μαζί σου, στο βαθύ φιλί σου
μη μ’ αφήνεις μόνο, θα χαθώ

Σ’ ακολουθώ, και ξέρω πως χωράω

μες το λακκάκι που ’χεις στο λαιμό

Σ’ ακολουθώ, και πάνω σου κολλάω
σαν φανελάκι καλοκαιρινό
Σ’ ακολουθώ σ’ αγγίζω και πονάω κλείνω τα μάτια, και σ’ ακολουθώ

Έλα κράτησέ με...

//Λοΐζος Μάνος.

Ζώδια μόνο για μας!

Το ζώδιο μου γράφει:
" Ώρες ώρες αισθάνεσαι καραβοτσακισμένος/η παρόλο που τραγουδάς πεισματάρικα το "Χάρτινο το φεγγαράκι"... (ψεύτικη η ακρογιαλία αν με πίστευες λιγάκι θα 'ταν όλα αληθινά..) Τα αισθηματικά σου, αφού αποφάσισες να πεις τη φράση "σοβαρή δέσμευση" (ναι το είπα!) , σε έχουν βάλει κάτω και σου δίνουν κάτι σφαλιάρες που δεν ξέρεις από πού έρχονται και ΓΙΑΤΙ.(αλήθεια γιατί?) Παρ΄όλα αυτά εσύ δεν το βάζεις κάτω. Και παρόλο που δεν βλέπεις τις μέρες και τα πράγματα στις κανονικές τους διαστάσεις, η ψυχολογία σου δεν είναι κακή παρά τα εξωτερικά χαστούκια. Τελικά, ίσως να τα καταφέρεις πολύ καλύτερα από αυτούς που τα έχουν φτύσει πριν ακόμα κάνουν έναν ολόκληρο γύρο. Χμμ..."
Ωραία τα λέει. Πράγματι, έτσι είναι.
Δεν ξέρω άμα θα τα καταφέρω.
Ούτε τι ακριβώς θα καταφέρω.
Χαστούκια πάντως μία (και δύο..) φορα τρώω..
Και η πλάκα είναι και τι γράφει και το δικό σου ζώδιο: "Και έναν εκνευρισμό τον ένιωσες (ίσως και εγώ να στον δημιούργησα, όχι ηθελημένα πάντως) και ένα σφίξιμο των δοντιών και ένα "πίσω και σου έφαγα το λαρύγγι" και μία (και δύο..) βαριά κουβέντα την είπες... Αυτό το διάστημα όμως πέρασε. (κάνε το να περάσει. please.) Το μόνο που πρέπει να κάνεις τώρα είναι να το πάρεις (πάλι) απο την αρχή χωρίς μνήμη, θύμηση, πόνο κτλ κτλ. Πάρτο όλο αλλιώς με χαμόγελο..."
ναι! Θα διαβάζω πιο συχνά ζώδια!.. Κάνει καλο0ο0.

Σ'αγαπώ!

Ναι!
Και στο λέω.. και στο δείχνω όσο μπορώ περισσότερο.
Και όσο και να μου γκρινίαζεις.
Και όσο και να κάνεις παραπονάκια..
Και αλήθεια δεν μπορώ να περιγράψω πόσο πολύ σ'αγαπώ.

Λοιπόν από σήμερα ξαναρχίζω να γράφω σ'αυτό το blog...
Και ένας λόγος είσαι ΕΣΥ!

Δεν έχω κουμπί !

Και ξαφνικά γίνεσαι άλλος.
Αλλάζεις συμπεριφορά.
Λες ότι δεν λέω γλυκόλογα όταν μου λες να στα πω.
Δεν καταλαβαίνεις ότι όταν μου λές να σου τα πω κομπλάρω και μούγκα.
Πες από αντίδραση.
Πες ακόμα και από εγωισμό.
Πες ότι θες.
Εγώ δεν μπορώ να μιλήσω όταν μου το επιβάλλουν.
Δεν μπορώ.
Μακάρι να μου πάταγες ένα κουμπί και εγώ να σου έλεγα ότι ήθελες να ακούσεις.
Αλλά δεν έχω On-Off.
Κρίμα.
Έχω μονάχα ψυχή.
Συναισθήματα για σένα.
Κανένα κουμπί.
Όταν αισθάνομαι σου μιλάω, σου δείχνω πως νιώθω, τι είμαι για σένα και τι είσαι για μένα.
Μόνο όμως όταν αυτά ειναι αληθινά.
Όταν δεν μου βγαίνει δεν μπορώ.
Και εσύ υπολογίζεις μόνο τις στιγμές που μου το επιβάλλεις.
Οι υπόλοιπες δεν μετρούν.
Αυτές τις στιγμές που είναι οι πιο αυθόρμητες και ειλικρινείς, εσύ απλά τις απορρίπτεις.
Είναι δυνατόν?
Δηλαδή θες να υποκρίνομαι και να μιλάω αβέρτα για να δείχνω ότι νοιάζομαι για να σου δίνω υπόσταση, για να νιώθεις ότι υπάρχεις.
Μα δεν ξέρω να αγαπώ με λόγια.
Και δεν θέλω να μάθω κιόλας να αγαπώ με λόγια.
Μην με πιέζεις άλλο.
Θέλω να σε κάνω ευτυχισμένο.
Θέλω να είσαι καλά.
Αλλά και εγώ θέλω να είμαι ο εαυτός μου.
Δεν θα προσπαθήσω να αλλάξω.
Δεν θα μιλάω περισσότερο απλά γιατι εσύ πιστεύεις ότι έτσι θα σου δίνω αξία.
Ότι λέω θα το λέω όχι για να το πώ αλλά γιατί θεωρώ οτι πρέπει να το ακούσεις.
Μπορεί να μην είναι η "σωστή" ώρα, το "σωστό" μέρος, ο "σωστός" τρόπος για να πω αυτά που έχω μέσα μου, αλλά...
αλλά προτιμώ να τα πω .
Και το κυριότερο να τα πω μόνη μου, τελίως απρόβλεπτα.

Είμαι ερωτευμένη?

"Είσαι ερωτευμένη?" με ρώτησες.
"Δεν ξέρω.." απάντησα.
Και όμως αλήθεια, δεν μπορώ να απαντησω με ένα ναι ή ένα όχι.
"Τί δεν ξέρεις?" επέμενες.
"Είμαι ευτυχισμένη! Αυτό ξερω. Είμαι πολύ ευτυχισμένη!!" σου είπα και χαμογέλασα.

Όταν ερωτεύομαι δεν είμαι έτσι χαρούμενη και ευτυχισμένη πάντοτε..
Γιατί απλά δεν είναι στο χέρι μας να ερωτευτούμε αυτόν που θα μας κάνει ευτυχισμένους.
Και εγώ αυτή τη στιγμή αισθάνομαι τόσο τέλεια που φοβάμαι πως άμα πω πως είμαι ερωτευμένη θα πω κάτι λίγο.
Κάτι που τις προηγούμενες φορές που το είχα πει με είχε προδόσει.
Γιατί δεν με κάλυπτε. Δεν μου αρκούσε.
Τώρα νιώθω πως για μία φορά έχω τα πάντα..

Μάθημα έκθεσης..

Όλοι μου οι καθηγητές στο σχολείο μου λέγαν ότι στην έκθεση δεν ειμαι καλή.
Και όντως είχαν δίκιο.
Δεν μ' άρεσε ποτέ να γράφω έκθεση.
Ήταν το χειρότερο μου.
Ποτέ δεν ήξερα πως να αρχίσω τον πρόλογο.
Ποτέ δεν έβρισκα ένα καλό τέλος για τον επίλογο.
Όμως πάντα μου άρεσε να γράφω.
Αλλά να γράφω τα δικά μου.
Αφελή, μελό, κοριτσίστικα κείμενα με νόημα ή χωρίς.
Αυτές είναι οι "εκθέσεις" που μ'αρέσουν και που θέλω να γράφω.

fortune cookie μου!

GOOD THINGS COME TO THOSE WHO WAIT.
Έτσι έλεγε το fortune cookie μου χθες.
Κ εγώ το πιστεύω.
Παρότι την προηγούμενη φορά που είχε πει ότι τα οικονομικά μου θα βελτιωθούν δεν βελτιώθηκαν.
Κ' έτσι θα περιμένω..
Με μία μικρή διαφορά ομως.
Δεν θα περιμένω αμέτοχη.

......

Μέρα με τη μέρα κρύβεσαι όλο και περισσότερο.

Κρύβεσαι στο δικό σου ψεύτικο κόσμο για να προστατευθείς.

Φυλάγεσαι γιατί φοβάσαι.
Διστάζεις να γίνεις εστω και για μία στιγμή ο αληθινός σου εαυτός.
Προτιμάς να προσποιείσαι.
Σ' αρέσει να ζεις με την ψευδαίσθηση ότι έτσι επιβιώνεις καλά.
Κάποια στιγμή, για αλλαγή, σε παρακαλώ τόλμησε να πεις αυτά που νιώθεις.
Χωρίς να φωνάζεις.
Απλά πες.
Δώσε μου να καταλάβω ότι νοιάζεσαι, αφού το ξέρω ότι ισχύει.
Απλά επιβεβαίωσέ το μου.
Το έχω ανάγκη.
Άσε το πείσμα μέσα στον κόσμο σου το ψεύτικο και βγαις εσύ έξω.
Κάν' το για χάρη μου.