Τώρα είναι αλλιώς.

Την προηγούμενη φορά αγάπησα γιατί είχα την "υποχρέωση", κατά κάποιο τρόπο "έπρεπε".
Με έκανε να τον αγαπήσω.
Μου το "επέβαλε" με τον πιο γλυκό τρόπο.
Τώρα είναι διαφορετικά.
Τώρα αγαπάω γιατί έτσι θέλω.
Πριν ήξερα ότι κάποιος μ' αγαπάει οπότε τον αγαπάω και εγώ γιατί βρίσκεται εκεί για μένα.
Τώρα αγάπησα χωρίς να ξέρω αν μ' αγαπάς και εσύ.
Γιατί δεν σε αγάπησα επειδή μ' αγαπάς.
Σ' αγάπησα χωρίς λόγο.. έτσι απλά.
Δεν κατάλαβα ούτε καν πότε πρόλαβα να σε ερωτευτώ τόσο..
Ήμουν ερωτευμένη και πριν ναι.. με τον πόθο.
Τώρα είμαι για πρώτη φορα ερωτευμένη με το αντικείμενο του πόθου.

Από το Σάββατο σκέφτομαι για μας.
Τα λόγια σου με τσάκισαν.
Μου ζητάς να επιλέξω εγώ.
Δεν μπορώ.
Δεν γίνεται να πω εγώ το όχι.
Ένα πράγμα μισώ στις σχέσεις.
Να έχουν ημερομηνία λήξης.
Και τώρα βάζουμε εμείς ημερομηνία λήξης στη δική μας σχέση γιατί δεν υπάρχει άλλη λύση.
Μήπως τελικά είναι καλύτερα να χωρίσουμε λίγο νωρίτερα για να είναι πιο εύκολο και για τους 2?
Μα πώς μπορεί να είναι εύκολος ο χωρισμός της τόσο δυνατής αγάπης μας?
Κλείνουμε 9 μήνες σχεδόν και κάθε φορα που με φιλάς νίωθω σαν την πρώτη φορα που με φίλησες..
Τότε εκείνη την Κυριακή της άνοιξης μιά μέρα πριν τελειώσει η εξεταστική μου..
Δεν θέλω να σε χάσω.
Δεν θέλω να φύγεις.
Δεν μπορώ να σε διαγράψω.
Δεν μπορώ να παγώσω τα συναισθήματά μου για σένα αστεράκι μου!
Θα σκεφτώ κιάλλο.
Ίσως κάτι βρούμε..