.


δεν μπορώ να κρατήσω κακία, δεν ξέρω πως.
απλά απομακρύνομαι άμα κάτι με χαλάσει.
το χειρότερο είναι να μου πεις ψέματα.
εκεί στεναχωριέμαι πραγματικά.
ίσως επειδή δεν ξέρω να λέω εγώ η ίδια ψέματα.
δεν μπορώ να πω.
ούτε και θέλω να μάθω την τέχνη να λεω.
ώρες ώρες μπορεί να είναι όντως βολικό.
μετά όμως;
πως μπορείς να ξεμπλέξεις από την ατέρμονη πλεκτάνη που δημιουργούν;
αυτό είναι που με φοβίζει και με κρατάει μακριά τους.
από την άλλη θαυμάζω αυτούς που ξέρουν να χειρίζονται τόσο καλά τους άλλους με το να πλασάρουν δήθεν ιστορίες, ενώ συγχρόνως τους λυπάμαι που αναγκάζονται να φτάσουν σε αυτό το τραγικό σημείο.

η μητέρα μου έχει μάθει σε αυτή τη λογική.
σε αυτήν χρωστάω όλα αυτά που γράφω τώρα.
γιατί και αυτή δεν μου έχει πει ποτέ, μα ποτέ, ούτε ένα τόσο δα ψεματάκι.
ειλικρινής όσο δεν πάει άλλο
ο λόγος που δένομαι κάθε μέρα πιο πολύ μαζί της.

.